Sevgili günlük, Manisa’ya taşındığımdan beri seninle pek ilgilenmediğim doğru, dahası “sevgili günlük” diye blog yazmaya başlamak küçük kız çocuklarının günlük tutmasından farksız, bunun için benden utanıyorsun ve belli etmiyorsun farkındayım. Buralar öyle mükemmel yerler değil, burada olmak için belirlediğim sebepler beni burada tutmaya yetiyor evet ama Manisa mükemmel bir şehir diyemem… Hatta senin huzurunda Vali ve Belediye başkanına bir açık mektup yazmaya hazırlanıyorum, şimdilik aramızda kalsın.

Son bir kaç gündür pek keyfim yok, yani var gibi ama gerginim, karnımda bir miktar ağrı vardı, yılların ve yolların deneyimli hastası olmanın verdiği ukalalıkla her hangi bir yerim ağrıdığında bu ağrının neye delalet olabileceğini kestirebiliyorum ufaktan. Karnımda ki ağrı bende gerginlik yaratıyorsa ben susayım siz anlayın akla gelebilecek kötü şeyleri.

Bu hayat benim için o kadar ilginç bir hal aldı ki anlatamam, bu kadar ilginç bir hayatın ardından öldüğümde Tanrı’dan huzuruna özel bir davet bekliyorum, benimle tanışmak isteyecektir eminim artık bundan. Şimdi insan hadisesini ikiye ayıralım, beden ve ruh.. Bedenim malum boku yemiş durumda, yorgun hasta ve sorsan büyük ihtimalle 70 bilemedin 69 yaşında, diğer yandan ruhum çocuğun önde gideni, bildiğin çocuk yahu.. gün içinde yapmak istediklerini anlatsam beni ciddiye alıp okumazsınız bile. Herif koşmak hoplamak zıplamak, dağlara tırmanmak falan istiyor. Ama bedenim bir ihtiyarın ağır başlılığı ile “hayır evlat bunlar bize göre değil, üzgünüm” diyor… Ruhum, bir çocuğun dedesinin elinden tutup çekiştire çekiştire bakkala dondurma almaya gitmesi gibi bedenimi sürükleye sürükleye yapmak istediğinin belki de yüzde onunu zorlukla yapabiliyor.

Genç ve kabından taşmaya hazır su kıvamında kanser hastası olmak böyledir işte. Hayat size gol attıkça artık sadece yediğiniz değil attığınız golleri görmeye çalışırsınız. Yediğiniz goller 100ü geçmişken siz attığınız iki gole çılgınlar gibi sevinir timsah yürüyüşleri yaparsınız.

Önümüzdeki pazartesi kemoterapi alacağım, bu kemoterapi 12 kürlük serinin 6.sı olacak. Yolun yarısına gelince doktorum tüm tahlilleri baştan aşağı yapacak, vücudumda ki tümörlerin durumuna bakacak eğer gerileme varsa bu tedavi devam edecek ama gerileme yokta ilerleme varsa ne olacağı hakkında fikrim yok. Her kanser hastasının yaşadığı bu kontrol öncesine bir hafta kala yaşanan gerginlik hakkımı bende dibine kadar kullanıyorum. Annem babam bu duruma alıştıkları için umursamıyorlar bile… Bazen hiç olmadık çook çocukça bir şeye sinirlenip bağırıp çağırıyorum, küfürler çıkıyor ağzımdan. Bazen durum düşünüyorum, bu ben değilim, gerçek davut bu değil diye. Bu kadar sinirli ve ağzır küfürlü bir adam değildim diye. Ama bu tespitlerim bir sonraki incir çekirdeğini doldurmayacak şeye sinirlenmeme kadar sürüyor. Hele bu gerginlik haftalarında bu durumu iyice abartıyorum. Bu kemoterapi ilaçları beyni falan da etkiliyor sanırım, galiba psikolojik bir kaç ilaç kullanmaya başlayacağım. Yoksa herşey bok herşey kaka…

Yarın sabah pasaport için erkenden kalkıp emniyette sıra bekleyeceğim, sonra akşama kadar işim biterse akşama doğru bavulumu alıp istanbul’a doğru yola çıkacağım. Bu kez yeğenim özge de benimle birlikte gelecek, o da hava harp okulunu kazanmış ve pazar günü mülakatlar vs.. Bu gerilimin arasında bir de ona üniversite tercihi yapmaya çalışıyoruz.

6. kür kemoterapi ve tahlillerden sonra görüşmek üzere…

Sabaha karşıydı, buralarda kapı pencere açık yatıyoruz, çok sıcak.. sesler gelmeye başladı rahatsız oldum, gidip balkon kapısını kapatayım ve sessizce öğleye kadar uyuyayım demiştim, yataktan kalktım, balkon kapısına kadar gittim, kapı kolunu tutup kapattığımı hatırlıyorum en son…

Sonra derin bir boşluk… annem ve babam diğer odadalar, o kadar düşüşümü falan hiç duymamışlar…Oysa düşerken yatağın kearına belim çarpmış , bir karış moruk var, kolum nereye çarmışsa hala acıyor, allahtan bir yerimi kırmamışım.

Gözlerimi açtığımda “abla abla” diye bağırmaya başladım… neden böyle bağırdığım hakkında hiç bir fikrim yok, neden abla dediğim.. küçük yaşlarda ablamla yalnız yaşamışlığımızın bıraktığı izler midir nedir?…

Yerdeyim, belimde ve kolumda şiddetli bir ağrı var, yatağa baktım, kendime geldiğim anda yataktan düştüğümü sandım, kalkıp yatağa geçtim ama belimdeki moruğu görünce yataktan düşerek böle bişey yapamayacağımı farkettim, gözüm kapıya gitti, o anda son anı hatırladım ve ne olduğunu yavaş yavaş aymaya başladım, daha önce hiç bayılmayınca ve bayıldıktan sonra kendi başına ayılınca insan durumun ne olduğunu anlamakta gerçekten zorlanıyor…

Zihnimde ki son anı, kapı kolunu tutuşumdu, artık anlamıştım, bayılmışım ve yere düşerken belimi yatak kenarına çarpmışım.

Kahvaltı etmeden önce aile fertlerine anlattım böle böle oldu diye çocuklar merakla gelip belime baktı babam bi daha yataktan kalkma dedi , (nasıl yani?) neyse… şimdilik iyiyiz, kan değerlerim baya bir düştü ondan oldu muhtemelen..

Bu da böyle bir anı olarak arşivde yerini alsın…

Bugün akşama kadar Ege Üniversitesi hastanesindeydim, akşama kadar ilaç raporları peşinde yarı aç yarı tok koştum, bir sürü yazılacak şey gördüm ama şimdi ondan bahsetmeyeceğim. Akşam olup işim bitti ve Manisa’ya dönecekken, birden Bornova’daki Aynalı geldi aklıma, tabii o hain karışık… yemeden gitmeyeyim şunu dedim, hatta annemlere de yaptırayım, derken daldım bornovaya, arabayla baya bi dolandıktan sonra buldum Aynalı’yı, duble bir karışık söyledim ve yedim…

Sonra içimden bu karışığa söylenmeye başladım; Ah be karışık seni yedikten sonra nasıl insanlara midem yok derim, nasıl kanser hastasıyım derim, hem seni yiyip hem de nasıl insanım derim….

Çünkü gerçeği fotoğrafta gördüğünüzden de kallavi bir şey… Adamlar resmen sandviç arasına iki avuç eti ve bol miktarda kaşarı basıp getirip koyuyorlar önünüze. Fiyatı da çok komik 4 TL… Ege Üniv öğrencilerinin ana besin kaynağı diyebiliriz. Yolunuz izmirden geçerse yemeden geçmeyin…

Ben mi? şimdi kuzu yutmuş yılan gibi kaldım

Ha bir de videosu var bu zımbırtının : http://www.altinmasa.net/svid.html

Gene yazmayalı epey olmuş, yazılmayı hakeden o kadar çok şey var ama yazılmayı bile haketmeyen daha çok şey var… Bir aydır bir yandan kemoterapiler ilerlerken diğer yandan maçları izleyip , hop oturup hop kalktık… Diğer yandan maçlarla birlikte seyir keyfimizi mahveden vuvuzela denilen bok ile tanıştık. Yatıp kalkıp dua ettik, “yapanın da çalanın da g.tüne girsin” diye. Büyük küfretmemek lazımmış.. Şu an marmaristeyim, burada yakın dostumun annesi ve kızıyla çekirdek bir aile olduk… Onlarla kalıyorum. Semran teyzem tam bir maç fanatiği ve yakınlarda arkadaşının oteli varmış maç izlemeye oraya gittik, orada bi sürü fıstık semran teyze, ilkem ben hep birlikte izledik maçı…

Tarafımız İspanya..

İspanyanın gol atmasıyla yerimizden fırlayıp kaptık vuvuzelaları çalmaya başladık… Gerçekten bok gibi bir sesi var… neden çaldığımız hakkında da net bir fikrim dahi yok.. yaşandı bitti saygısızca diyelim

.

.

Sonra diğer yandan fotoğrafta da gördüğünüz gibi pek bir zayıfladım ve tipsiz biri oldum. Yani kız olsam benim gibi bir adama bakmazdım açıkçası. Bu kemoterapiler çok ağır geldi bana, kaldırmakta gerçekten zorlanıyorum, günlerce halsiz kaldığım oluyor… Geleceğe dair umutla bakabilmek şu aralar benim için çok güç, açık konuşmak gerekirse bende geleceğe falan bakacağım diye uğraşmıyorum hiç, altımda arabamla nerde akşam orda sabah geziyorum… Ne oldu ya da ne olacak diye düşünmüyorum hiç… Hiç bir şey umrumda değil….

Tabii bu gezilerim, öle mükemmel olamıyor, bazen arabadan inince başım dönüyor, gözlerim kararıyor, bayılacak gibi oluyorum ya da çok güçsüz düşüp uzun saatler dinlenmek zorunda kaldığım oluyor ama önemli değil ki… Vur g.tüne rahvan gitsin modu iyi bişeymiş…

Kısacası Ege’deyim ve şimdilik hayattayım,

Bazı canlılar vardır, onları ait oldukları topraklardan alır yabancı topraklara götürürseniz yaşayamazlar oralarda. Nasıl ki sıcak iklimde yetişen bir bitki soğuk topraklarda yapamaz, nasıl ki kutup ayısı sıcak topraklarda yaşayamazsa bende kendimi bu tür canlılar gibi hissediyorum son günlerde. Belki biraz geç kalmış da olsam ait olduğum topraklara döndüm sonunda. Uzun bir aradan sonra evet….

Ege’de doğdum büyüdüm ben, burasının iklimi hayat verdi bana, ayaklarım ilk kez bu topraklara bastı, bu topraklarda koştum, bu topraklarda düştüm, dizlerim bu topraklarda kanadı, sonra bir gün büyüdün dediler, git üniversite oku, büyüdün dediler git çalış. Öyle öğrettiler bize, hatta fazlası da var, çalışmayı kariyer yapmayı bir şey zannettirdiler..

peki ya hayat? mutluluk?

İyi bir şirktette bir koltuk, masa, bilgisayar ve telefon sahibi olmayı mutluluk diye yutturdular, florasan lambalarının altında yeşermeye çalışan sera çiçeklerinden farkımız yoktu oysa, dahası bu yapay ortamı mutluluk zannettik. buna inandıkça sistemin dönen çarklarında vazgeçilmez dişliler olduğumuzu düşündük, gururumuz okşandı, çevremize anlattık yetmedi panellerde konuştuk, avuçları patlarcasına alkışladılar, onlar alkışladıkça biz daha da inandık mutlu olduğumuza ve sistemin en vazgeçilmez parçalarından biri olduğumuza.

Yılda çıkabildiğimiz iki haftalık tatili çok büyük bir şey zannettik, alınan ikramiyeler gözümüzü boyamaya yetip arttı, dün yürüyerek gittiğimiz işe bugün koşarak gittik, sabah 9 da başlayan mesailer için 7 de uyanmanın ve bunun bir buçuk saatinin yolda geçmesini garipsemedik, çünkü amacımız kutsaldı, sistemin vazgeçilmez parçalarıydık.

2006 yılının sonlarıydı, sistem bana ben sisteme iyice geçirilmiştik, ait olmadığum topraklarda yediğim yemekler, yaşadığım ilişkiler, yattığım kadınlar herşey bayat gelmeye başlamıştı, mutluluğu sorgular olmuştum, hayat senin öğrettiğin gibi değildi baba, giymemi çok istediğin takım elbise kıravat boynuma dolanmış zincir gibiydi, insanların çoğu sahte gülüyordu baba, her şeyi sen öğretirdin bana, en zor olanını neden atladın baba? diye sormak için bile çok geçti artık…

Günler geçti 2007 yılının sonlarına doğru bir gün kayıp gittim sistemin çarkından, hani gençtim? hani yakışıklıydım? hani bana bir şey olmazdı? artık üzerimde takım elbise değil hastane giysileri vardı..

mutluluk? sorusu soruldu istemeden, dün bir çok şeyken bugün hiç bir şeydim, bunu anlamak için bunları yaşamam gerekmiyordu ya da gerekiyordu… ama acı olan şu ki; anlamıştım…

sistem hücrelerime öyle güçlü işlemişti ki kanserle mücadelemin ilk yıllarında yeniden sisteme dönebilmek için çabalayıp durdum, döndüm de, sonra hayat tekrar tekrar hatırlattı ait olduğum topraklara dönmem gerektiğini…

…. ve bu aptal bünye sonunda idrak etti hayatta kalabilmek için bir şeylere başka bir açıdan bakması gerektiğini ve tüm eşyalarımı toplayıp manisaya yerleştim.

.. evet ege’deyim, arabamın arkasında terliklerim, şortum ve havlum. bir saat uzaklıkta masmavi uzanan deniz, ailem ve sevdiklerim buralarda, çoğu zamanımı onlarla geçiriyorum. diğer yandan ben kendimi buluyorum buralarda, üzerimde ki tüm ağırlıkları atıp hafifliyorum. artık hayatım bir sırt çantasının içinde, evim manisada, ben ise ege’de nerede nefes almak istersem…

şimdi anlıyorum, kocaman bir “hiç” olmak, hiç bir şeye sahip olmamakmış mutluluk ve özgürlük.

Bu köpek 2002′de doğmuştu. O üç bacakla doğdu- iki normal çalışan arka ayak ve bir ameliyatla alınan hissiz ön ayak. O tabii doğduğunda yürüyemiyordu ve annesi bile onu istemedi.

İlk sahibi de onun hayatta kalamayacağını düşünüyordu ve onu uyutmayı düşündü. Fakat daha sonru şu anki sahibi Jude Stringfellow onunla tanıştı ve onun bakımını üstlendi. O bu küçük köpeğe kendi başına yürümeyi öğretmek konusunda çok kararlıydı.

Ona İnanç adını verdi.

Başlangıçta onu bir sırf tahtasına koydu ve hareketi hissetmesini sağladı. Daha sonra bir kaşık fıstık ezmesi kullanarak onu ayağa kalkması ve sıçraması konusunda cesaretlendirdi. Evdeki diğer köpek bile İnanç’a bu konuda destek verdi.

İnanılmaz bir şekilde, 6 ay sonra İnanç arka ayaklarının üzerinde dengede durmayı ve öne zıplamayı öğrendi. Karda daha fazla eğitimden sonra, insan gibi yürümeyi öğrendi.

Faith of Dog / Dünyayı değiştiren köpek! from Burak Donertas on Vimeo.

Şimdi İnanç etrafta yürümeyi çok seviyor. Nereye giderse gitsin, hep ilgi odağı halinde. Uluslararası alanda hızlıca ünlü oluyor ve birkaç televizyon şovu ve gazeteye çıktı.

Şimdi “Az Bir İnançla” adında onun hakkında bir kitap çıkacak. Harry Potter Filmlerinden birinde oynaması bile düşünüldü.

Şu anki sahibesi Jude Stringfellew öğretmenlik işini bıraktı ve onunla dünyayı dolaşıp mükemmel olmayan bir vücutta bile mükemmel bir ruh olabileceğini öğretmek istiyor.

Hayatta hep istenmeyen şeyler olur, fakat daha iyi hissedebilmek için sadece hayata farklı bir yönden bakmak yeterlidir.

Umarım bu mesaj herkese taze yeni bakış açıları getirecektir ve herkes her güzel gün için şükran duyup teşekkür edecektir.

İnanç hayatın gücünün ve mucizevi başarının devamlı bir kanıtı.

Not: Bu yazının tamamı bana gelen bir emailden alıntıdır.

Dünyayı değiştirmek, daha şu iki kelimelik başlığı okur okumaz “hadi oradan, sana ne dünyadan” diyenler çıkabilir, önemli değil. Şu kısa hayatımda öyle çok şey yaşadım ki bunlar benim dünyamı değiştirmeme yetti, bunları kendime saklamak insanlara haksızlık olur.

Şimdi size Pelin Hazar ile olan arkadaşlığım ve öncesinden bahsedeceğim kısaca.

2009 yılının üçüncü ayında Enver Altın sayesinde girmiştim sosyal medyaya, daha öncesinde kendi halinde blog yazan biriyken bir anda FriendFeed, Twitter ve Facebook’ta aktifleşmem ile başlayan süreci Müge Cerman’ın yazılarımı okuyup beni ortaya atıvermesiyle hızlandırmıştı. Daha öncesinden bu tür sosyal platformlara çok uzak olmadığım için alışmam pek sorun olmadı, lakin ne kadar bu ortamlara uzaktan aşina olsamda artık sahnedeydim ve sosyal medyanın bir yerlerinde çıkıp doğrudan insanlara bir şeyler söylüyordum, yeri geldiğinde yargılıyor, yargılanıyor tepkileri doğrudan alıyordum. Sosyal medyada söz söylemeyi binlerce kişinin doldurduğu bir salonda sahneye çıkıp mikrofonu eline alıp konuşmaktan farklı bulmuyorum açıkçası. Nasıl ki orada iki dudağınızın arasından çıkacak bir kelime ile domates banyosuna maruz kalabilirseniz sosyal medyada da kaleminizin karalayacağı yanlış sözler anında tepki olarak size geri dönecektir. Burada küçük bir nüans farkı vardı, sahnede domatesler suratınızın tam ortasına gelebilecekken, sosyal medyada sizi koruyan ya da koruyor gibi görünen 20 inch’lik bir monitör. Benim için önemli olan domateslerin suratıma isabet etmesinden ziyade insanların suratıma domates atmasıydı. Dolayısıyla bu benim için ekranın arkasında olmakla sahnede insanların yüzüne bakmak arasındaki farkı direkt kaldırıyordu. Neyse çok uzaktmadan, bu düşünce sisteminin getirdiği bir sosyal medya tarzı kendiliğinden oluşuverdi. Madem gerçek dünya ile sanal dünya arasında benim için bir fark yok o zaman gerçek dünyada nasılsam öyle davranmalıydım. Aynen de böyle yaptım, FB, FF, TW bu ortamların tamamında gerçek düşündüğüm neyse , gerçek dünyada birinin yüzüne bakıp nasıl konuşuyorsam öyle olmaya gayret ettim.

Ettim, yaptım peki aradan bir yıldan fazla zaman geçtikten sonra neler söyleyebiliyorum? Başım göğe mi erdi?

Hayır başım göğe ermedi ama sosyal medya içerisinde adım soyadım ve dahası  tüm samimiyetimle yer almamın bana kazandırdığı çok şey oldu, bunlardan bir kaçını sadece başlık olarak verip Pelin ile olan arkadaşlığımızı anlatıp (uçağa geç kalıyorum) çıkmam gerek:)

Geçen yaz Her Şeye Rağmen Yalnız Değiller projesi kapsamında Türkiye’yi tek başıma dolaşıyordum, yolum Balıkesir’den çıkıp Altınoluk tarafından geçecekti, seyahatim çok uzun ve yorucuydu, Altınoluk’ta bir gün mola verip yola öyle devam etmeye karar vermiştim. Sonra oralarda kimseyi tanımadığımı farkettim, Pelin’i de o zamana kadar tanımıyordum. Pelinle FF’te arkadaşmışız.. Edremit’e kadar gelip bir benzin istasyonunda benzin alıp dinlenirken bilgisayarımı açıp FF’e Altınoluk’a gidiyorum diye yazmıştım. Akabinde bir mesaj aldım, mesaj Pelin’den geliyordu, kendisi Altınoluk’ta yaşıyormuş ve görüşebileceğimizi söyledi, kendisini zaten ismen tanıdığım için telefon numaralarımızı alıp verdik ve Altınoluk’a akşam saatlerinde vardığımda buluştuk. Önce güzel bir yemek yedik, sonra sahilde oturup birbirini uzun zamandır tanıyan iki arkadaş gibi uzun uzun sohbet ettik… Sonra bana uygun bir otel ayarladık ve Pelin’i evine bıraktım, daha el sıkışıp ayrılmadan sabah otelde khvaltı etme bize bekliyoruz deyiverdi.

Ben o gün şunu öğrendim… “Güvenmeyi…” ve “Güvenilir olmayı…” O gün ben Pelin’den öğrendim ki; İnsan birinin güvenini kazanması için onun karşısına geçip saatlerce “güvenilir” biri olduğundan bahsetmesi gerekmiyormuş, yaşam tarzınız ve hayatınız bunu karşınızdaki kişiye “hiç tanımadığınız biri bile olsa” söyleyebilirmiş.

O günün sabahında Pelin ve Annesi mükemmel bir kahvaltı hazırlayıp balkona masayı kurmuşlar ve beni bekliyorlardı, gittim güzel bir sohbet eşliğinde hayatımın en iyi kahvaltılarından birini yaptım… Sonra Pelin, Ben ve Annesi Kadırga Koy’una gidip denize girdik, ardından Annesi dinlenirken biz Pelin’le Asos’u gezdik…

…ve mükemmel bir gün geçirdikten sonra sanki kırk yıllık aile dostlarımdan ayrılırcasına vedalaşıp projeme ve yoluma devam ettim…

Konunun özüne dönecek olursak dünyayı değiştirmek için neyi bekliyoruz? her şey elimizde, güvenelim ve bunun için de güvenilir olalım…

Teşekkürler Pelin Hazar, hayatıma dokunduğun ve birşeyler kattığın için…

Not: Altta o günümüze ait güzel kareleri paylaştım…

Burası Kadırga koyu..

Gözlükler Pelin’in

Arkadaki ada Yunanistan’a ait.. insan iki kulaç fazla atsa kendini karşı adada bulacak… ondan sonra uğraş dur bir sürü diplomasi ile..

İki proje neferi olarak Asos sırtlarındaydık.. lakin şu pozu çekebilmek için ne kadar çok uğraştık o gün, dağın tepesinde fotoğraf çekecek kimse de yok arabanın üstüne makinaları koyup uğraşmaktan canımız çıkmıştı:)

En son yazımın üzerinden yaklaşık yirmi gün geçmiş, o günden beri ne oldu ne bitti, aslında pek bir değişikik yok, bir sistemi yeniden kurar gibi en baştan kuruyorum kendimi, içinde bulunduğum durumu en iyi hale getirebilmek için insan üstü bir çaba sarfettiğimi söyleyebilirim.

Bundan tam bir ay önce 72 kilo civarındaydım, bir ay içinde bir ameliyat ve kemoterapi başlaması beni 7 kilo geri attı, evet 65 kiloya düştüm, yeniden 70′leri görebilmek için sistemli bir şekilde beslenmeye çalışıyorum. Hani öyle birşey yemek için karnım acıksın diye beklemek yok, bazı şeyler zorlamadan olmuyor. Eğer bu bir savaşsa bende bunun kurallarına göre savaşacağım. Çünkü ortada verilmiş bir karar var, yaşamak! Eldeki veriler her ne kadar aksini söylese de durumdan şikayet edip sızlanmak yerine mükemmel bir hayat yaşayarak verileri tersine çevirebilirim gibi geliyor.

Görüşmeyeli kaybettiğim kiloları geri alma çalışmaları dışında geçtiğimiz pazartesi (24 may 2010) ilk kemoterapimi almış bulunmaktayım, kemoterapilerim bir sebepten bir hafta gecikmeli başladı diyebiliriz. Sebep şöyle; bildiğiniz üzere tıp camiasında bu kanser illetinin çözümü için sürekli olarak çalışmalar yapılıyor, bunlardan en kapsamlısı ise http://cancer.gov adresinden takip edilebilir, benim doktorum Nil Molinas Mandel de sadece Türkiye değil Dünya’da kanser konusunda atılan her adımdan haberdar, bu yüzden en azından doktorum konusunda kafam rahat. Konuya dönecek olursak meme kanserinde kullanılan Herceptin denilen bir kemoterapi ilacının yapılan araştırmalar neticesinde mide kanserlerinde de faydalı olduğu görülmüş, benim doktorum da fayda faydadır deyip bu ilacın benim kanser hücrelerimle etkileşimini test etmek için labaratuvardan bir test istedi, test sonuçları bir haftada çıktı ve malasef (negatif) olarak geriye döndü. Bunun anlamı şu; Herceptin benim tedavimde kullanılamayacak, keşke kullanılabilseydi… http://cancer.gov sitesinin clinical trials bölümünde bu ilacın detayları yazmakta : http://www.cancer.gov/clinicaltrials/results/trastuzumab-gastric0609

Sonuçta gecikmeli de olsa kemoterapilerim başladı, doktorum kemoterapimi altı ay sürecek şekilde planlamış, onbeş günde bir olmak üzere on iki kür kemoterapi almış olacağım. Biri gitti kaldı onbir

Kemoterapi hayatımda gördüğüm en kötü şey diyebilirim, sadece şu kadarını söyleyeyim, iğne portuma takılıp kemoterapi ilacı vücuduma girmeye başladığı andan bitene kadar vücudunuzda bir zehrin ilerlediğini ve bu zehrin bir parçanızı öldürdüğünü açıkça hissedebiliyorsunuz. Tek kelimeyle berbat…

Bunlar tedavi ile ilgili haberlerdi, şimdi bir kaç konu daha var bahsetmek istediğim…

** Ben ameliyat olduğum ve hastanede yattığım günlerde 2010 Blog Ödülleri Töreni gerçekleşmişti, ben hastanede yattığım için doğal olarak katılamadım, hastanede bir ara bilgisayarımı açıp internetten izlemeyi denedim ama bağlantı o kadar kötüydü ki izlemeye devam edemedim. Geçen sene 2009 Blog Ödülleri’nde panelist olarak çıkıp konuşma yapmış, bloglardan ve projelerimden bahsetmiştim. Bu yıl kötü internet bağlantısıyla dahi olsa gidemememin acısını oradaki ortamı görmek dindirmişti. Tunç, Burcu, Uğur Hoca ve diğer arkadaşları görmek bir an bile olsa beni hastane odasının o sıkıcı ortamından alıp arkadaşlarım arasında hissettirdi…

Lakin… asıl cümbüşü kaçırmışım!

Hiç haberim yokken yılın “En hızlı motosiklet kullanan, En iyi dans eden, En çılgın ve En hayat dolu Blogger” Özel ödülüne layık görülmüşüm… O an izleyemedim ve sonrasında öğrendiğim üzere kayıtta olan bazı problemler yüzünden “o an”‘ın kaydını da izleyemiyorum ama o an orada olanların anlattıkları bile duygu fırtınaları yaşamama yetti de arttı. (Orada olan arkadaşlardan ricam bu blog yazısının altına yorum olarak neler yaşandığını yazabilir mi?)

Orada olan ve katkısı olan, düşünen destekleyen herkese çok teşekkür ederim… Bu arada PSP çok eğlenceli bir şeymiş, onun için de ayrıca teşekkür ederim

*** Bugünlerde kanseri, kemoterapileri her şeyi unutup 2010 Dünya Kupası’na odaklanmış durumdayım, Uydu Receiver’ımı kontrolden geçirttim (hani olurda maç esnasında bozulmasın diye) Heyecanla maçların başlamasını bekliyorum. Diğer yandan güzel de bir hayale kapıldım, olmaz ya hani olursa diye. Coca Cola’ya bir email gönderdim. Şu sebepten; Coca Cola bu dünya kupasında mükemmel bir kampanya yaptı, 90 Türk’ü Dünya Kupası’na gönderiyor, e malum son bir ayımı hastanelerde geçirdiğim için kampanyaya video göndererek katılma şansım malasef olamadı. Bende Coca Cola yetkililerinden rica ettim, kemoterapi aralarında brezilya maçı için bana da bir davetiye ayarlarlarsa çok mutlu olacağım… Ayarlamazlarsa da dünyanın sonu değil tabii.. Umarım gitmenin bir yolunu bulurum…

*** Üstteki videoyu izleyin… benim de söyleyeceklerim var elbet ama şimdi değil. Kitabımı bitirip online olarak bu site üzerinden yayınlamayı planlıyorum. Biraz daha beklemeniz gerek ama..

*** Yarın akşam (29 may 2010) uçağıyla izmire iniyorum, planım yarın akşamı dinlenerek geçirdikten sonra pazar tüm günümü güzel geçirmek (detay yok!) Haftaiçi Manisa’da yaşayacağım evi kiraladıktan sonra istanbuldan eşyalarımı götüreceğim ve sonrasında, Marmaris, İzmir ve Manisa üçgeninde bu yazı geçirmeyi planlıyorum… yani kısacası tüm yaz egedeyim…

İşte dedim ya bazen gitmen gerekir, gidiyorum.. (bu sözün orjinali Sıcak Saatler dizisinden Sedat Yalçın’a aittir.. eskiler bilir )

Görüşmek üzere…

Öncelikle iyiyim…

Günler sonra blog yazmak için açtım bilgisayarımı, -şu an hastanedeyim hala- burada zaman çok yavaş geçtiği ve ister istemez kendinle çok konuşma fırsatı bulduğun zamanlar oluyor… Normalde bu öğlen çıkacaktım hastaneden ama bu sabah ameliyat dikişlerinde az bir kızarıklık vardı, doktorum Şenol Çarıllı aldı eline malzemelerini açtı 2 cm kadar içinde kalan irin ne varsa boşaltıp kapattı. “Canım yanacak mı?” diye sorunca “Yakarız merak etme” diyor… Bende işlem sırasında sıkıyorum dişimi, “bu muydu?” falan diyorum gülüyoruz.. Yüz kez daha ameliyat olsam kendimi gene Şenol ve Ali Hoca’nın ellerine bırakırdım. Aramızdaki -her ne kadar canı yanan taraf hep ben olsam da- latifeden ibaret, işlerini gerçekten iyi yapıyorlar…

Hastane güzel değil, yani güzel de insan daha güzel hemşireler bekliyor, o bakımdan zayıf ama merak etmeyin bana gece ve gündüz bakan iki farklı hemşire çok güzeldiler. Yoksa buranın çekilir bir tarafı yok gerçekten. Tuhaf olan asıl olay da şu; Ameliyattan sonra başlıca sorulardandır “hasta gaz çıkarttı mı?” Bu kadar insani bir olayı neden bu kadar büyütür insanlar bilmem ama ameliyattan sonra doğacak çocuğu bekler gibi bekliyorsunuz tüm sağlık ekibi ve sen gaz çıkartmayı.

…

İlk iş FriendFeed, Twitter ve Facebook mesajlarına göz attım intertnet erişimi sağlayacak iyiliğe eriştiğimde. Neler yazılmış, çizilmiş, BÖ’de bile bişeyler yapılmış sanırım nedir hala anlamadım ama beni tanıyanlar bilir benim için büyük mutluluk bu tarz şeyler…

Sonra hiç tanımadığın birinin bir yerlerden sana gün be gün iyi dileklerini yazması güzel bir şeymiş, Blog siteme 160 civarında yorum gelmiş ne diyebilirim ki?…. kelimeler kifayetsiz kalıyor bazen…

…

Bloguma yorum bırakan, morfin aldığım günlerde daha ziyaret saati bitmeden sızdığım arkadaşlarımın hepsine tek tek minnettar olduğumu yazmak istiyorum. Tek tek isim yazmaya kalkarsam eminim unutacaklarım olacaktır çünkü son bir haftamın yüzde sekseni morfin ve ağır ağrı kesicilerin etkisindeydim. (bıyık altından espri yapan arkadaş! güzel tarafı yok emin ol..:) İnsan’ın çevresinde bu kadar iyi kalpli insan varken ölmesi zor… Bir de galiba diğer tarafta benim sıramı atladılar, başıma gelmeyen kalmadı ama hala hayattaysam bunun daha espritüel bir açıklaması da yok:)

(bu arada yazacaklarımın sağını solunu toplayamadığımı farkettim hala üç kuruşluk morfin var sanırım bünyede…)

Ameliyattan bahsedeyim kısaca, yapılan operasyonla kolon içini kapatan kitle alındı, düşünün ki hortumun tam ortasında su kaçıran bir yer var, orayı kesip sağlam yerleri birleştirdiğinizde elinizde sağlam hortum kalır… Durum bu, sırada kemoterapi var, çıkacak sonuçlara göre kemoterapi planlanıp en kısa zamanda başlanacak.

Bu arada marjinal kararlar aldım, İstanbul’dan gidiyorum, 2002 yılında başlayan macera bu ay sonu itibariyle sona erecek gibi görünüyor. Tedavilerime İzmir ve Göcek’de devam edeceğim, İstanbul’da tedavi gördüğüm hastanemin bir şubesi şu an Göcek’de açılmış, planlanan tedavimi gidip oralarda alıp döneceğim… İstanbul ile olan bağlarım tamamen kopmayacak her ay İstanbul’a gelip doktorum Nil hn ve psikiyatristim ile görüşeceğim. Burada yaşamamaya karar verdiğime göre boşuna kira ödemenin de manası yok gibi görünüyor…

Burada dayalı döşeli evim var, ilk aklıma gelen evi kapatmayıp evi düzgün birine kiraya vermekti ama eninde sonunda bu plan bir patlak verecek o yüzden en mantıklısı taşınmak. Zaten kemoterapi sürecinde tamamen gittiğim yerde de kalmayacağım için sorun olmaz, her kemoterapi arasında “kaliteli” bir haftam var bu haftaların bazılarında Artvin Yusufeli’de olmak niyetim… Hastalığa yakalanmamla bırakmak zorunda kaldığım arıcılık ile de yeniden ilgilenmeye başlayacağım, sağlıklı olabilmemin herhangi bir yolu benim için İstanbul’da bir apartman dairesinde yaşamaktan geçmiyor… Gideceğim yerde iki katlı, verandalı ve bahçeli bir ev kiralıyorum. (Manisa’da bir yer) yolu düşenleri ve geçenleri memnuniyetle misafir edebileceğimi daha şimdiden açık davet olarak yazayım. Ayrıca sahil kıyılarına çok yakın olacağım için sık sık dalış yapma fırsatım da olacak.

Evet biliyorum bunlar marjinal kararlar ama aldım gitti işte…

Size şimdi kalkıp hastanede şu oldu, bu oldu gibi sıkıntılardan bahsedip can sıkmaya gerek yok, hastanelerin keyifli bir yanı yok ki…

Aklınızda olsun, Nissan Qasqhai alana kadar idare etsin diye Abbas’ı alacağım, hani olur da duyan, haber alan olursa haber etsin gidip bakıp alalım…. İstediğim araba Nissan ama tüm paramı oraya yatırıp hayattan geri kalmanın manası yok.

Abbas; Opel Astra CD, 1999 – 2002 (ha bir de temiz )

ya da Renault Megane 1.5 Dizel

Bu arada öyle bir şeyi farkettim ki şu süreçte, yeniden! kapısını çalıp yalnız bırakmadığım onca insanın buna gerçekten ihtiyaçları varmış…

Ayrıca bir tane köpek yavrusu almaya karar verdim, bahçeli evde yaşayacağıma göre hem o hem ben rahat edebiliriz, bir adet “Golden Retriever yavrusu” -adını yanlış yazmış olabilirim- arıyorum. Para vermeyeceğimi baştan söyleyeyim, hayvanların parayla alınıp satılmasını doğru bulmuyorum. Ha bir de ilk bulduğumu almayabilirim, benim onu sevmem kadar galiba onun beni sevmesi de önemli. Bunu karşılaşınca anlarım nasılsa…

Son durumlar böyle değerli arkadaşlar, plana göre bu aysonu evimi manisaya taşımış ve taşınmış olacağım, İzmir’de yaşayan arkadaşlar ile bol bol görüşeceğiz sanırım. Orada olanlar bana ulaşırlarsa süper olur.

2002 – 2010 İstanbul… macera böyle bitecekmiş…

Görüşmek üzere.

Geçen cuma bağırsak düzensizliği gibi başlayan, pazartesi itibariyle yoğun ishal sancılarına benzeyen sancılarla kendimi Amerikan Hastanesi’nin acilinde buldum, gastreontoloji doktorum Kasım Kazbay ilk müdehaleyi yaptı, hemen hastaneye yatışım yapıldıktan sonra sancılarımı kesmek üzere serumlar bağlandı. Ardından öğleden sonra hızlıca endoskopiye girdim, endoskopi sonrasında Kasım hoca şunları söyledi, anostomoz bölgesinde enflamasyon vardı ve bu bölgeden parçalar alıp patolojiye göndermişti, yani türkçesi, eski ameliyat yerinde ödem var gibiydi. Ama ağrılarımın nedeni bu ödem değildi, sonrasında tomografiye girdiğimde kalın bağırsak içinde bir büyüme gözlemlendi. Bunun üzerine Kasım hoca salı sabah kolonoskopi ile kalın bağırsağa da bakıp oradan da parça alıp patolojiye gönderdi.

Günün sonunda öğrendikki sancılarımın sebebi kalın bağırsak içinde büyüyen tümör gibi birşeymiş, bunu araştırırken anastomoz bölgesinde kanserin yeniden tekrarladığını da öğrenmiş olduk.

Evet 3. kez kanser tekrarladı vücudumda… Yapacak bir şey yok, günün sonunda hepimizin gideceği yer aynı o yüzden ölümle ilgili konuları kafama pek takmıyorum, sadece gelecek süreçte ameliyat ve yeniden kemoterapi süreci yani çekeceğim acıların tarifini bilmek biraz ürkütüyor…

Hayatım boyunca gerçekçi oldum, bu çerçevede ihtimalleri yazacak olursak şöyle;

• 1- Önce ameliyat, sonra kemoterapi olabilir,
• 2- Önce kemoterapi ile tümörü küçültüp sonra ameliyat yapabilirler,
• 3- Sadece kemoterapi yapmayı düşünebilirler,

Bu seçeneklerin üçünde de başıma gelebilecekler ise şöyle;

• 1- Ameliyata girip çıkamama durumu var,
• 2- Ameliyattan çıkıp kemoterapileri kaldıramama durumu var,
• 3- Tüm bunların hepsine göğüs gerip mis gibi bir hayat yaşama ihtimali var.

İhtimaller işte böyle, benim ne hissettiğimin çok önemi yok, her şey olacağına varıyor. Şu kesin, eğer tedavi olmazsam bir aya kalmaz öleceğim… 29 yaşındayım ve bu satırları bir hamlede yazıvermek oldukça can yakıcı… Tedavi olacağım ve bundan süreç ne gösterir bilmiyorum…

Bir kaç ay buralarda hareket görmezseniz bilin ki ben sizi koluma taktığım iki tane huri ile birlikte yukarıdan bir yerlerden izleyip keyfime bakıyorumdur… Buralarda bedenimin içmeme müsade etmediği mis gibi şaraplar şelale olmuş akıyordur. Gökyüzü ulan dahası var mı? misler gibi…

Önemli olan güzel bir hayat yaşadım diyebilmek, diyebiliyor muyum? EVET! sonuna kadar…

İyi ki, racing motosikletimle 300 km hız yapmışım, sonunda kaza yapıp bütün kemiklerimi kırmış olsam da,

İyi ki, küçükken kuran kursu yerine camiden kaçıp havuza yüzmeye gitmişim, babamdan dayak yemiş olsam da,

İyi ki, küçükken dayımdan kasalı motosikletini bi tur diye alıp, tamirhanede kasasını çıkartıp gün boyu gezmişim, dayımdan fırçalar yemiş olsam da,

İyi ki, yanımdaki kıza gelip hareket yaptılar diye üç tane yabancı turiste tek başıma kafa göz dalıp hayatımın dayağını yemişim, ellerimde kırılan bardakların dikişleri kalmış olsa da,

İyi ki, racing motosikletimi ilk kez tek tekere kaldırmayı üzerimde sadece şort ve parmak arası terlikler varken yapmışım,

İyi ki, Türkiye’yi tek başıma turlamışım,

İyi ki, 2005 yılında daha fazla maaş veren şirketler varken içlerinden Axa Sigorta’yı seçmişim,

İyi ki, lise yıllarımı farklı bir şehirde ablamla birlikte geçirmişim,

İyi ki, her ne kadar bu şehr-i istanbul bana acılar vermiş olsa da iyi ki üniversite biter bitmez istanbul’a gelip yerleşmişim….

Bu “iyi ki”ler bitmez, kısaca yaptığım hiç bir şeyden pişman değilim, her saniyesi dolu bir hayatın ardından;

Hoşçakalın…