Dans edenlerin bildiği ve dikkat ettiği bir konudur S ritmi, sayıların bir yerinde S vererek dansınıza nefes aldırırsınız. Bir an bir sayı durur sonra devam edersiniz.

Bu aralar dans gurubumun aktiviteleri çoğaldıkça ben de iyice yoğunlaştım, kafamı kaşıyacak vaktim yok desem yeridir. 4 Mart Türkiye Patent Ödül töreninde gösteri teklifi aldık, guruptan 5 çift Ankara’ya gidip Başbakan Erdoğan’ın da katılacağı törenin açılşını dans ile yapacak.

Gösteriyi hazırlamak için bir pazar tam günüm ve iki akşamım vardı. Pazar günü sabah saat 10′da dans salonuna girdik ve seçtiğim müzikleri mixledikten sonra koreografileri salonda yazdık ve öğrettik.

Dün çalışmak için bilgisayarımı unutmuştum, babaö mecidiyeköye kadar bilgisayarımı getirdi ve bilgisayarımı aldıktan sonra beklerken, farketmeden hayata kısa bir S veriverdim…

Trafik yoğundu ve babamı otobüse bindirmek için beklerken, önümde duran otobüste, cam kenarında oturan güzel vir kız bana bakıyordu, kısa bir bakışma sonrası hafif çapkın bir tavırla göz kırptım, kız gülmeye başladı… Ben gülmeye başladım… Sonra kafamı çevirdim ve otobüs de gitti zaten.

Bir an ya da sadece o an çok güzel bir andı. Kimdi o kızcağız bilmiyorum ama karşıma bir daha çkarsa kaçırmam.. 40 yıllık karı kocanın bile iletişim kurmakta zorlandığı şu dünyada kaç metre uzaktan gözlerle konuşmayı başardığım birine rastladım…

Sonra döndüm ve cevahir alışveriş merkezinin sahnesine doğru yol aldım, bekleyen ve yetiştirilmesi gereken 10 kişinin ağırlığıyla…

Bugün ikinci kez dinlemeye gittim Ali Saydam’ı, daha önce ki sunumda yeterince zamanım olmadığı için erken çıkmıştım, bu sefer neredeyse sonuna kadar dinleyebildim.

Öncelikle şunu belirteyim, Ali Saydam’ı eleştirmek benim boyumu aşar fekat sunum ile ilgili fikirlerimi paylaşabilirim sanırım.

Konu iletişim ve ilişkiydi, ikisi ile de yakından ilgiliyim (iletişim kurduğum kadınlarla ilişki yaşıyorum şeklinde değil tabi) çünkü ikisi de yaşamın bütünüyle yakından ilgili, en azından ben hayatımın her alanında kullanıyorum. Her ne kadar bugün ki sunumda azıcık sıkılmış olsm da Ali Saydam yeniden konuşma yaparsa bilet parası koysa bile dinlemeye giderim. Neden iletişim ve ilişki benim için bu kadar önemli?

Her yeni gün yeni birileriyle karşılaşıyorum veya karşılaştığım birileriyle bir yerde iletişim kurmam gerekiyor, ilk iletişim ve iletişimimin devamını ne kadar iyi sağlayabilirsem devamı o kadar hayrıma gelişiyor. Birkaç farklı örnek vereceğim;

Diyelim ki; İş arıyorum ve katıldığım ortamlardan birinde tesadüfen bir işveren ile tanışma fırsatım oldu, burada iletişim ve iletişimin kalitesi başlıyor. Ne kadar kaliteli bir iletişim kurarsam sanırım işveren ile bir ilişki yaşama ihtimalim artar (ama burası benim için de muallak umarım Ali Bey bu yazıyı görür ve açıklama getirir; soru şu : karşımda bir işveren varsa ben ne tür bir iletişim kurmalıyım? ya da karşımdaki kişiye göre iletişimin türü değişmeli mi?) Kaba tabirle iletişim başladı, ğer işi alırsam bu ilişkiye döner.

Ya da bir kızla tanıştın, tek gecelik ilişki yaşarsan “consumer”, sevgili olursan “cutomer”, evlenirsen “client” oluyormuşuz.

İlginç tesbitler gerçekten

Bir de Ali Saydam asıl konuyu anlatmadan önce konuya öyle bir yerden başlıyor ki, konu başlığına gelene kadar neredeyse başka bir sürü şeye cevap bulmak ya da olmak zorunda kalıyorsunuz. Bu da konsantreyi zorluyor bir miktar.

Ve aklıma takılan bir konu daha, sunumun ortalarında öyle bir soru sordu ki herkes bir kalakaldı, soru şu : “Ne için yaşıyorsunuz?” , bir cevap aşk için di, Ali Bey’e göre doğru olan cevabı yazmayacağım, bende buradan tüm okurlara sorayım

NE İÇİN YAŞIYORSUNUZ? (yorum olarak cevaplayabilirsiniz )

Yeni projemiz kapsamında her hafta Özer Güngören ve Mahmut Fikrisindi’den drama dersleri alıyoruz. En az dans dersleri kadar (bence daha fazla) eğlenceli ve her hafta yeni bir şeyler öğreniyoruz bu derslerde. Derslerin genel amacı oyunculuk kabiliyetimizin gelişmesi, topluluk karşısında rahat olabilmek ve ekip içinde iletişimin daha iyi olabilmesi. Açıkçası bu dersler çok işe yarıyor, ekip içi iletişim daha ilk derslerden çok güzel şekillendi, topluluk karşısında konuşamayanlar bu korkularını yendi ve daha benzer bir sürü güzel gelişme ile derslere devam ediyoruz.

Geçtiğimiz hafta ders sonunda Öze ve Mahmut hoca ödev verdiler, Hamlet’ten bir tirad çalışıp oynamak ve ilanı aşk.. Evet bu hafta herkes iki farklı şekilde ilanı aşk edecek, biri komik diğeri hüzünlü ilanı aşk. 14 Şubat sevgililer günü haftasonuna denk düşen çalışmada bu ödeve bayağı bir güleceğiz.

Ödevimi şimdiden yapıp blog okurlarımla da paylaşmakta sakınca görmüyorum.

1- Komik İlanı Aşk;

Pelin, bir süredir hayatımda değişen bir şeyler var, artık evden çıkarkan sessizce ve ev sahibine görünmeden çıkmaya çalışmıyorum, alık alık atıyorum kendimi kapının önüne, bir güzel yiyorum fırçamı geciken kira yüzünden ama yüzümden tuhaf gülümseme düşmüyor. Sonra sakin adımlarla ilerliyorum otobüs durağına, kendimden küçük birine bile yer veriyorum, durumu anlamakta zorlansa da yer verdiğim çocuk sonra şaşkınlığımın farkına varıp fırsatı değerlendiriyor. Yüzüme nerden yerleştiğini bilemediğim o aptal gülümseme hala düşmüyor. Şirkette çok fazla duygusal müzik dinliyorum diye uyarı aldım, onları anlayamıyorum, duygusal müzik dinlemenin ne zararı olabilir ki, o değil de bu müzikleri dinlerken ki yüzümde ki anlayamadıkları o ifade personelin moralini bozuyormuş. Az önce bahsettiğim o aptal gülümsemeden bahsediyor olmalılar. Pelin ayrıca biliyor musun artık öğlenleri yemek yemiyorum, canım istemiyor.Bu durumdan en çok aşçımız memnun, aşçı amcanın da dikkatini çekmişim, yemek verirken elindeki kepçeyi kafama geçirmemek için kendini zor tutuyormuş. Galiba artık anlıyorum Pelin, bunun sebebi sadece sensin, Seni Seviyorum!

Pelin : Davut , şu yüzündeki aptal gülümseme geçecekse ne istiyorsan evet!

2- Üzgün İlanı Aşk ;

Mektup ile:

Bunları yüzüne söylemek, gözlerinin içine bakarken konuşmak ve dudaklarım dudaklarına yakınken, dudaklarımın nasıl titrediğini hissederek dinlemeni isterdim. olmadı. olmuyor, olamıyor. gözlerinden gözlerimi kaçırıyorum arada bir, sohbetimiz derinleştiğinde değiştiriyorum kıskıvrak konuyu. Biliyorum, herşeyin farkındayım, seni bana bir ömür bağlayacak cümlelerim içimde bir yerlerde düğümleniyor. Çözemiyorum. Sadece şunu bilmenlisin, çok istiyorum bende… Tüm bu olanlar için çok üzgünüm. Ölüyorsam ya da bir gün öleceksem bunu izlemen gerekmiyor. Bu acıyı yaşatamam sana . Belki de gitmeden önce sana verebileceğim tek hediyemdi gözlerine bakmak. Kim ister ki sevgilisi gözleri önünde eriyip gitsin, buna dayanamazsın biliyorum. Bazen düşünüyorum da sana söylemek istediğim son bir söz yok sadece senin iyi olmanı istiyoru, benim için ikinci bir şans yok ama senin önünde uzun yıllar var. Yeniden yaşayabileceğin güzel duygular… Yanında geçirdiğim onca zaman yürürken ellerin ellerime çarpardı ya, arada bir elini kavrayıp hiç bırakmamayı ne çok istemiştim oysa, kalbimin küt küt etmesi her telefonu açıp sesini duyduğumda ve çocuklar gibi hazırlanmam seni göreceğim günlerin akşamlarında, en güzel gömleğimi ütülerken ki heyecanım ve bir türlü karar veremeyişlerim. Sana geleceğim sabahları erkenden uyanışlarım ve buluşma saatlerini getiremeyişim. Bazen sinemaya gittiğimizde, sen film izlerken durup seni izleyişlerim sana farkettirmeden. Biliyorum şaşkınsın, bunları benden duymak.. belki de kızgınsın. Onca zaman “hadi” der gibi baktın gözlerime ve şimdi elinde bir mektup var sadece, ben yokum. Kızma… “Seni Çok Seviyorum….” Hoşçakal.

Edit (11.02.2010 17:00) :

Üstte yazdığım iki farklı ilanı aşk amacına ulaşamamış görünüyor, komik olanı kimse komik bulmadı, hüzünlü olana da ajite yorumları aldım, eğer okuduysanız fikrinizi yazarsanız çok mutlu olurum, sevgiler.

Şirkette pek çok arkadaşımın da dediği gibi galiba bu karikatürün kedisi olmaya aday gibiyim. Azrail ile bir gün gerçekten yüzleşme şansım olursa buna benzer bir sahne yaşamamız muhtemel görünüyor.

Azrail sayıyor;

Bir, tütün tarlasında zehirlendin. İki, bisikletle giderken motosiklet çarptı. Üç, gene zehirlendin. Dört, boğuldun. Beş, kansere yakalandın. Altı, motosiklet kazası yaptın. Yedi, yeniden kansere yakalandın ….

Davut araya giriyor;

Motosikleti iki kez saydın;-/

….

Böyle işte siz siz olun canlarınızı tüketmeyin.

remember remember remember

Bazen unutuyorum bir blogum olduğunu ama gerçekten yoğun bir tempom var. Bu kadarı bazen bana bile fazla geliyor. Bazen en yakın çevrem dahil , arkadaşlarımdan eleştiri aldığım da oluyor, çok yoruluyormuşum, kendime dikkat etmiyormuşum. Hani her insan farklı ve her insan farklı şeylerden mutlu oluyor ya, beni de hayallerim uğruna koşmak, yorulmak mutlu ediyor.

kanseri anlatan bir müzikal.. “Dancer vs Cancer” ismiyle bir müzikal çıkartmanın hayallerini kurdum, buna hayal demek artık yanlış olur çünkü başarıyorum, yavaş yavaş taşlar yerlerine oturuyor, 20 kişiden fazla dansçı ile birlikte her hafta dans ve drama dersleri alıyoruz.

Şimdiden sıkı destekçilerimiz var onlardan bazıları şöyle;

• Kültür Üniversitesi, Çalışma salonu sağlıyor,
• İstanbul Performans Dans okulu koreografi ve salon desteği sağlıyor,
• Galatasaray Üniversitesi’nden Tuncay Gürbüz Tango eğitmenimiz,
• Boğaziçi Üniversitesi’nden Özge Selvitopu hiphop ve koreografi desteği sağlıyor,
• Roka Digital Dijital tasarımlarımızı yapıyor,
• Marjinal Portel Novelli, Halkla İlişkiler,
• Dinamo İstanbul montaj desteği veriyor,

Bazen yalnız kaldığımı düşünüp bu koca prodüksüyon altında ezilmekten korkmadığımı söylesem yalan olur. Bu korkularım dansçılarımın gözlerindeki ateşi görünce bir anda geçip gidiyor. Öyle ya da böyle bu gösteri çıkacak diyorum kendime.

Ve ekip olarak o kadar çok eğleniyoruz ki, gerçekten abartmıyorum çalışmalar harika geçiyor. Ekip olarak öyle güzel bir uyum sağladık ki, hepimiz arkadaşız, hepimiz sevgiliyiz, hepimiz kardeşiz.

Hepimiz birimiz, birimiz hepimiziz!

İşte drama derslerinden birinde oynadığımız körebe oyunu… hala gülüyorum;

Diğer yandan bu valentine’s day’e gene tek giriyorum, bu haftasonu sevgililer günü, kalan altı günümde hayatımın kadınını bulamayacağım kesin. Küçük bir istatistik paylaşmak gerekirse hayatım boyunca sadece bir tek sevgililer gününde sevgilim vardı. 2000 yıllarıydı sanırım. Güzel günlerdi, insanlar aşka inanırlardı, ben dahil çoğu kişi.

Şimdi düşünüyorum da, yanında seni gerçekten seven biriyle mükemmel geçireceğin tek bir sevgililer günü , hayatının geri kalan tüm valentine’s day’lerini yalnız geçirmeye değerdir… Ne dersiniz?

Her kış kar yağar Isparta’ya ben orada okudum üniversiteyi, sevgilim ikinci yılımda uzaktaydı, annesinden 15 gün izin alıp yanıma gelmişti, (ne izni yahu, dersim kaldı diye kandırarak, burası türkiye. ) her taraf bembeyaz kar. Evde kombi , kalorifer yok, bildiğin kömür sobası. Sevgilimle başbaşa 15 günü ne güzel geçirmiştik, İsviçreye tatile gitmedim hiç ama eminim İsviçre’ye gitsek daha iyi zaman geçirmezdik.

*** bitmedi!!! bu yazının devamını yazacağım ***

Oh be sonunda , her muayene zamanı geldiğinde Nil hanım’ın muayenehanesinin numarasını aramaktan sıkıldım. İstatistiklere bakıyorum, bir sürü insan da bu numarayı bulabilmek için blogumu kurcalamış.

Alın işte size Nil Molinas Mandel’in Nişantaşı Muayenehane numarası!:)

Nişantaşı : 0212 296 9293

Bu yazı aslında 2009 sonuna doğru başlığıyla son bir yılımı nasıl geçirdiğimi anlatan bir yazı olacaktı ama farkettim ki son 3 senem berbat geçmiş ve hepsini birden kaleme almakta fayda var.

Son üç yılı timeline (zaman çizgisi) üzerine dizelim;

* Ocak 2007′den Eylül 2007′ye kadar;

90 Kiloyum, deliler gibi yemek yiyorum, önümde bir fili kurban etseler yarısını yerim. Bu günlerim uzun sürmüyor, Göğüs ağrısıyla bailayan huzursuzluklar , yemek yiyememek ve kilo vermeyle devam ediyor. Fena sayılmayacak bir kazancım var, araba aldım. İlk arabam ya en popüler ismi takıyorum “Abbas”. Yavaş yavaş kilo vermeye devam ediyorum. Abbas ileri abbas geri. Bazen sahil kıyısı abbasla, bazen küçük çapkınlıklar. Hayat abbas ve bana güzel ama bir şeyler ters gidiyor işte.

Read the rest of this entry »

Evet bir günlük daha yazıyorum. (Yazılara “Evet” diye başlamanın ayrı bir havası var.) Parmaklarımdaki şu saçma nöropati hala geçmediği için yazmada ciddi problem yaşıyorum. Sırf bu acı yüzünden bazen kafamda kurduğum güzel bir cümlenin orta yerinde parmaklarımın acısıyla sonsuzluğa karışıp gidiyor. gidiyorum. gi… Bakınıyorum sonra etrafa, cüzdanımı kaybetmişim gibi, kelimelerim buharlaşıyor, cümlelerimi kayboluyor, arıyorum bulamıyorum. Sonra tahmin edersiniz işte hiç güzel cümlesi olmayan bir insan oluveriyorum. Bu cümleyi şöyle de kurabilirdim, “Güzel hiç bir cümlesi olmayan bir adam!” ama yapamam değil mi? Şurada zaten üç beş okuyucu bir de ben biz bizeyiz…

Bu yazıdan bir sonuç çıkartmayı ümit edenler sağ üst köşede size özel yaptırdığımız çarpı işaretine tıklamak suretiyle siteyi terkedebilirler. Çünkü bu yazı tamamen sıradan bir insan evladının kafa karışıklıklarının düşünmeden klavye aracılığıyla google docs’a dökülmesidir.

Bazen kötü haberler alıyorum. Öle birileri ölüyor gibi. Hani kanser hastasıymıştım da iyileşmiştim ya, korkuyorum be günlük. Neden korktuğumu ben yazmayayım sen anlayıver.

Hayat hakkında ahkam kesen çok kişi var o sektöre girmeyeceğim ama Allah, Tanrı yani siz hangi Dil’de ya da Din’de ne diyorsanız bir yaratıcı olsun be günlük. Çektiğimiz acılar gökyüzündeki gaz bulutlarında yer edinmesin kendilerine.

İkinci bir şans!

Herkesin ikinci bir şansı daha olmalı, bu hayatta değilse başka bir hayatta ama olmalı. Gerçekten diyorum günlük buna inan!

Bu yazıyı yazarken hafif keyifsiz bir akşamı geceye, geceyi sabaha ve sabahı standart bir iş gününde devam ettirem bir ruh halinde yazmamı göz önünde bulundurur değil mi sayın hakim bey? Beğenmezken çok ağır bir ceza da vermez belki. Çekicini masaya vurur ve susturur herkesi.

Bu kadar bitti, ne bekliyorduk ki zaten, giriş gelişme neticesiz bir yazı böyle sessizce biter ve en az okunanlar arasında kaybolur gider.

görüşürüz.

Bugünlerde Her Şeye Rağmen Yalnız Değiller projesiyle ilgili faaliyetlere ağırlık verdim, kanser hastalarına moral ve umut olabilecek projeler üzerinde çalışıyorum. Faaliyetlerden özetle bahsetmek gerekirse şöyle;

Her Şeye Rağmen Yalnız Değiller bünyesinde bir dans gurubu kuruyoruz, bu gurubun içerisinde ağırlıkta kanser hastalığına yakalanmış ve iyileşmiş kişiler olacak. (Not 1: Tedavi gören kanser hastaları da kendilerini iyi hissettikçe çalışmalarımıza izleyici olarak ve dans etmek için katılabilir)  (Not 2: Kanser türü ne olursa olsun her çeşit kanser hastası katılabilir.) (Not 3: Kanser hastası olmayanlar da gurubumuza katılabilirler.)
Read the rest of this entry »

Amerikan Hastanesi hemşirelerinden Radyasyasyon ve Medikal Onkoloji alanlarında sertifika sahibi Kenan Ören’in hazırladığı yazıyı altta okuyabilirsiniz.

Son günlerde oldukça korkutucu bir hale gelen ve haberlerde sık sık karşılaştığımız Influenza A (H1N1) Domuz Gribi Salgını ile ilgili T.C. Sağlık Bakanlığı ve Dünya Sağlık Örgütü(DSÖ)’nün önerilerini derledim. Ayrıca salgın ile ilgili güncel bilgiye ulaşılabilmesi için ilgili kaynakların internet adreslerini de ekliyorum.
Read the rest of this entry »