Özgür Yazılım ve Linux Günleri 2-3 Nisan 2010;

Üniversite’den beridir (2000′li yıllar) Linux ile ve dolaylı olarak özgür yazılım ile ilgiliyim. Sunum yapanları ve organizatörler ile yakın arkadaş olmamama rağmen hepsi ile yollarımız bir şekilde bir yerlerde kesişmiştir. Devrim Gündüz, Mustafa Akgül, Doruk Fişek, Gökmen Göksel vb… Devrim Gündüz ile 2004 yılında Beylikdüzü’nde birlikte linux standı açmamız, Mustafa Akgül ile iletişim listeleri ile haberleşmemiz, Doruk Fişek’ten zamanında mysql konusunda aldığım yardımlar, Gökmen Göksel ile FrontSite’da, özgür yazılımlar için çeviri etkinliğinde birlikte çalışmamız gibi… Gel gelelim her sene Linux Kullanıcıları Derneği tarafından yapılan Özgür Yazılım ve Linux Günleri etkinliğine ilk kez bu yıl katılabildim. İşte sunumlardan aklımda kalan kısa kısa notlar;

Sunumların genel olarak üniversite öğrencileri düzeyine yapılması pek hoşuma gitmedi…

Sunum yapan kişilerin konularında gerçekten bilgili olmalarına rağmen sunumu çok yavaş yapmaları konsanteayonu ciddi olarak etkiliyor. IT sektöründeki çalışan pek çok kişinin ortalama ve veya üzerinde zeka düzeyine sahip olduğunu düşünürsek, bu düzeyde bir kitleye Ahmet Mete Işıkara kıvamında sunum yapmak pek isabetli olamıyor ne yazık ki.

Organizasyon gerçekten iyi planlanmış. Hiçbir şey bilmeden giden biri için bile içeride yer yön bulmak oldukça kolaydı. Bilgi Üniversitesi de bence çok iyi bir seçimdi.

Özgür Yazılımlarla DOS/DDOS saldırıları engelleme

Bu etkinlik için cuma günü işten izin aldım, gün boyu katıldığım sunumlardan beni tatmin eden tek sunum Huzeyfe Ünal hoca’nın yaptığı “Özgür Yazılımlarla DOS/DDOS saldırıları engelleme” sunumuydu, Huzeyfe hoca çok fazla sunum yaptığı için midir yoksa doğal yetenek midir bilmiyorum ama gerçekten 50 dakikalık sunum bitmesin diyerek dinledim.

Google, Android

Herkesin dilinde bir söylentidir gidiyor, “Mobil pazar giderek büyüyor, mobil dünyaya şimdi girenler ileride ihya olacak vs..” bende aynı fikirdeyim, gelecek bir kaç kiloluk laptopların sırt çantasında taşınmasından çok bir kaç yüz gramlık akıllı aletlerde yatıyor. Mobil cihazlar için uygulama geliştirme furyası nerede başladı bilmiyorum ama nereye doğru gittiği hakkında bir kaç kelam edebilirim sanırım. Bir süredir mobil sektörü oldukça hareketli, sektörün önde gelenleri Nokia, Apple ve Android gibi isimler ve bunlardan ikisinin pazar payı cumartesi izlediğim sunuma göre daha büyükmüş. “iPhone vs Android”… Bunları sunum sonrası toparladığımd madde madde listelemek gerekirse;

Android

• işletim sistemi olarak Linux kullanıyor,
• Java ile uygulama geliştirmek mümkün,
• java’nın mobil ortamda kullanılabilir library’leri gömülü olarak geliyor,
• Cihaz üzerinde gelen çok güzel API’ler var ve bunlar rahatça kullanılabiliyor,
• Geliştiriciler 25$ karşılığında, geliştirici hesabı alabiliyorlar.
• Uyguluama geliştiriciler, geliştirdikleri uygulamaları Türkiye’de yaşayanlar satamıyor, ancak bağış ya da reklam alma yoluna gidebilirler,
• Geliştiriciler tarafından uygulama deposuna gönderilen uygulamalar denetlenmeden kullanıcılara açılıyor, bence ÇOK KÖTÜ bir durum, hali hazırda ihtiyac duyduğunuz bir yazılımı indirip ekranda “Hello World” yazısı görmeniz olası. Hele cihaz yaygınlaşınca bence uygulama deposu tam bir çöplüğe dönecek…
• Bunun yanında iPhone üzerine uygulama geliştirmekten çok daha kolay bir yapısı var, eclipse editörü alışık olduğumuz bir editör ve java cocoa’ya göre çok daha basit diyebilirim. Özel bir firmaya mobil uygulama geliştirmek için çok uygun bir platform gibi görünüyor..

Devrim Gündüz ile PostgreSQL

Android sunumunda çıkınca, Devrim Gündüz ile postgre sunumu vardı, kaçırılmayacak bir sunumdu ancak erken çıkmam gerekince malasef o sunuma giremedik ve tüm etkinlik bombaları o sunumda palamış, duyduğuma göre harika bir sunum olmuş ve sunum sonrasında Devrim’in başından aşağı gül dökmüşler, neden???? : )

Kartaca’da Geyik Kültürü

Kartaca eskiden Parkyeri isimli bir yazılım şirketiydi, hala öyle ancak hayatına Kartaca olarak devam etme kararı almış ve nedenini herkes kadar bende merak ediyorum açıkçası. Lakin konumuz bu değil, uzun zamandır herkesten duyarım, Kartaca yazılımcılar için çok iyi bir yermiş, çalışanların çalışma saat ve ofislerini kendilerinin belirlemesi gibi cazip özellikler ilk dikkat çekenler arasında. Ve gene duyduğumuz, çalışma ortamının oldukça keyifli olduğu yönünde. Lakin gel gelelim, ben bu etkinlikte “Kartaca’da Geyik Kültürü” diye bir sunum olmasını anlamadım, anlayamayacağım da sanırım. Sakın yanlış anlaşılmasın Kartaca’yı uzaktan hayranlıkla takip eden biri olmama rağmen, Kartaca’nun iç dünyasında dönen geyiklerin bu etkinlikte verilmesini ben çok doğru bulmadım. (Bir gün işsiz kalır da Kartaca’ya başvurursam bunu dikkate almazlar umarım : ) )

Dün uzun zamandır beklenen Apple’ın tablet pc’si (resmi ismi IPad olarak geçiyor) çıktı. İlk izlenimlerimi ve özelliklerini hemen aktarayım:

• Gerçeği söylemek gerekirse ben biraz daha farklı birşey bekliyordum. Aslına bakarsanız bunu gerçekten de iphone’unu büyük ekranlısı olarak düşünebilirsiniz. Iphone’da çalışan herşey bunda da çalışıyor, üzerinde çalışan programlar daha da geliştirilmiş.
• Ek olarak kitap okumak için ibook adında bir program ile geliyor ki kitap okumak için biçilmiş kaftan diyebilirim. Itunes aracılığıyla satın alacağınız kitaplar yaklaşık 5$ civarında.
• Bunun dışında MS Office’in Apple’daki karşılığı olan IWork programı kurulabiliyor ama IWork’teki her bir uygulamanın fiyatı 10$ yani Numbers(Excel), Keynote(Powerpoint), Pages(Word) her biri 10′ar dolar.
• Üzerinde Bluetooth (with EDR=Enhanged Data Rate) ve wireless builtin geliyor fakat 3G de kullanmak isterseniz 3G’li modeli almanız gerekiyor. İçine sim card takılabiliyor ama bu sim card sadece 3G için kullanılabiliyor. Henüz Türkiye’de bulunmayan micro sim card kullanılıyor.
• Ürün 2 ay içerisinde piyasaya sürülüyor fakat 3G’li model için 1 ay daha beklemek gerekiyor. Herhangibir kontrat yok ama şu an 3G sadece Amarika’da kullanılabilir olacak. Uluslararası kullanım haziran ayında olacak. (3G için tabiki)
• Pili 10 saat gidiyor ki bu süper birşey. Üzerinde dahili GPS ve pusula geliyor. Fakat üzerinde camera gelmiyor maalesef. Üzerindeki disk solid state disk normal olarak.

Özetle bir program yüklüyorsun herşey oluyor mantığı bunda da geçerli. Kesinlikle netbook’ların yerini doldurabilecek bir cihaz diye düşünüyorum. Ben kesinlikle almaya karar vermiştim zaten ama şimdi 2 ay bekleyip sadece wireless’lı modeli mi alsam yoksa ekstra bir ay daha sabredip 3G’yi mi alsam karar vermeye çalışıyorum.

Cihazın fiyatını merak ediyorsanız en alttaki resimde görebilirsiniz

Yazan: Ercüment Akbalık / Apple’ın farkedemediği Appleist!

Isınarak ve açıklayarak ilerlemek gerekirse;

IPTABLES nedir?
Iptables Linux işletim sistemleri üzerinde kernel’da gömülü olarak çalışan bir firewall(güvenlik duvarı)dır.

Makinaya gelen veya giden paketler mutlaka iptables’a gelir ve hikaye tam da bu noktada başlar. Eğer hiçbir kural yazmadıysanız iptables pakete hiçbir müdehale yapmadan geçip gitmesine izin verir.

# iptables -A OUTPUT -p tcp -j DROP

En basit kullanım şekli üstte ki gibidir, üstte ki satırda(kuralda) şunu demiş olduk;
* Linux işletim sistemi üzerinden dışarıya doğru gidecek olan herhangi bir TCP paketini DROP et. (yani izin verme)

Iptables konusu çok geniş olduğu için burda en basit hali ile değinip geçiyorum, daha fazla detay için yazılmış çok fazla türkçe ve ingilizce döküman mevcut, ufak bir google araması ile yığınla sonuca ulaşabilirsiniz..

QUEUE nedir?
Queue kelime anlamı olarak kuyruk anlamına gelmektedir. Iptables içinde kullanımı da pek farklı değildir aslında. Iptables’a gelen ya da giden paketler için bir QUEUE kuralı girilmişse , iptables gelen ya da giden her paketi memory’de bir kuyruğa koyar. Eğer sistemde queue paketlerini dinleyecek harici bir uygulama çalışmıyorsa paketler uzay boşluğunda kaybolur gider ve otomatik olarak DROP olurlar.

Script hakkında;
Ben araştırmam sırasında bir kaç tane C ile yazılmış kod buldum, tabii olduğu gibi çalıştıramadım. Üzerinde bazı manipülasyonlar yaptıktan sonra (bunlardan ayrıca bahsedeceğim) çalışır hale getirdim.

Script şu hali ile basitçe şu işi yapıyor: Queue ile scripte gelen paketlerin tamamını önce show_packet fonksiyonu ile hex karaterleri char olarak dönüştürdükten sonra ekranda anlamlı bilgilerin akıp gittiğini görebiliyorsunuz.

Ben output , yani makinadan giden paketleri queue yapıp ekranda ki bilgileri izlemiştim, güzel görünüyor, örneğin bir internet sitesine girdiğinizde, ya da ekli bir mail gönderdiğinizde dosya içeriği dahil herşey ekranınızdan ayna gibi akıp gidiyor…

Burda ki amacım paketlerin içeriklerini detaylı olarak görebilmekti, gördükten sonra paketlerin içeriğinde olmasını istemediğiniz bir durumu yakalamaya yönelik bir kod yazdıktan sonra paketi drop ya da accept(izin vermek) edebilirsiniz.

Ben altta göreceğiniz kodda bilgileri izledikten sonra tüm paketlerin geçip gitmesine izin verdim.

Script içinde kullanılan method’lar ve kısaca açıklamaları;

ipq_create_handle(0, PF_INET);

ip_queue tarafından kullanılan Netlink soketini handle etmek için kullanılır…

Parametre ve structure bilgisi altta ki gibi,

struct ipq_handle *ipq_create_handle(u_int32_t flags, u_int32_t protocol);

Geri dönüş değeri, başarılıysa bir pointer değilse NULL döner…

ipq_set_verdict(h, m->packet_id, NF_ACCEPT, 0, NULL);
Kendisine şahane fonksiyon diyebiliriz, scriptimiz ile yakaladığımız iptables paketini modify etmeye yaramaktadır.

Burada bizi en çok ilgilendiren parametre NF_ACCEPT/NF_DROP parametreleridir. İsimlerinden da anlayacağınız üzere izin vermek için NF_ACCEPT derken paketi engellemek için NF_DROP parametresini kullanıyoruz.

How To Run iptables queue script? / Scripti nasıl çalıştıracağız?
———- |
| | ——— output packet —–>>> |
| Linux | | internet veya başka biryer
| | <<< — input packet ————- |
———- |

** Makinada gcc yüklüdür diye tahmin ediyorum değilse hemen gcc C kod derleyicisini kurun.

Sonra kosoldan altta ki kodu (adı : ipq.c olsun) ;

# gcc -o ipq ipq.c -lipq

diyerek derliyoruz. artık elimizde çalışır halde ipq programı var..

Şimdi iptables ile ilgili ayarları yapalım;

<pre name="code" class="c-sharp">
... some code here ...
</pre>

# modprobe ip_filter
# modprobe ip_queue
# echo “1″ >/proc/sys/net/ipv4/ip_forward
# iptables -A OUTPUT -p tcp -j QUEUE

Bu komutlarla eğer yoksa sisteme ip_filter ve ip_queue modüllerini yükledik, sonra makina üzerinde forwarding işlemlerinin yapılabilmesi için ilgili parametreyi 1 olarak set ettik. Eğer 0 olursa iptables ile forwarding yapılmaz.

Ve en son makinadan giden paketlerin hepsini queue, ederek yazdığımız programa gönderiyoruz.

sonra altta ki komutu verip, bir kaç internet sayfasını ziyaret edin ve arkanıza yaslanıp konsoldan akıp giden site içeriğini izleyin..

# ./ipq

Not: Bu işlemler genellikle sisteminizi mahvetmez ama olur da birşeyler karışırsa sorumluluk kabul etmiyoruz. Zaten bu işleme ihtiyac duyacak birileri biraz da olsa sistem , iptables ve programcılık konusunda expert kullanıcıdır.

Herhangi bir soru veya yorumunuz olursa yorum yazabilir ya da bocuhk a t gmail dot com adresinden bana ulaşabilirsiniz.

Kolay gelsin…

#include 
#include

#include 
#define BUFSIZE 2048
static void die(struct ipq_handle *h)
{
    ipq_perror("passer");
    ipq_destroy_handle(h);
    exit(1);
}

void showPacket4ipq(ipq_packet_msg_t *p){
   int i=0;
   printf("\n ------------------- Packet Start ------------------------\n");
   for(i=0;i
data_len;i++){
      printf("%c ", (char)p->payload[i]);
   }
   printf("\n ------------------- Packet End --------------------------\n");
}

int main(int argc, char **argv)
{
    int status;
	int c;
    unsigned char buf[BUFSIZE];
    struct ipq_handle *h;
        h = ipq_create_handle(0, PF_INET);
    if (!h)
        die(h);
            status = ipq_set_mode(h, IPQ_COPY_PACKET, BUFSIZE);
    if (status < 0)
        die(h);
			c = 0;
			do{
				c = c +1;
				//printf("Donence.. %d ", c);
				status = ipq_read(h, buf, BUFSIZE, 0);
				printf("status: %d \n", status);
				if (status < 0)
					die(h);
					switch (ipq_message_type(buf))
					{
						case NLMSG_ERROR:
							fprintf(stderr, "Received error message %d\n",
									ipq_get_msgerr(buf));
							break;
						case IPQM_PACKET:
						{
							ipq_packet_msg_t *m = ipq_get_packet(buf);
							showPacket4ipq(m);
							printf("packet: %d\n",m->data_len);
											status = ipq_set_verdict(h, m->packet_id,
													 NF_ACCEPT, 0, NULL);
							if (status < 0)
								die(h);
							break;
						}
						default:
						fprintf(stderr, "Unknown message type!\n");
						break;
					}
		    } while (1);
        ipq_destroy_handle(h);
    return 0;
}

İkisini de değişik zamanlarda ama windows tarafını biraz daha ağırlıklı olarak kullanıyordum, lakin son günlerde iyiden iyiye beni rahatsız eden performans sorunları olmaya başladı.

Karşılaştırmalar ile Mac OS X işletim sistemini tam zamanlı kullanmaya karar verdim, işte o karşılaşmalar şöyle;

Windows XP: Tam anlamıyla bir virüs çöplüğü.
Mac OS X : Virüsten eser yok.

Windows XP: Açılış hızı 30 sn ile 1~ dk arasında, kapanırken bazen bilinmeyen bir hata verip kapanmayabiliyor.
Mac OS X : Açılış hızı 10 sn ile 25 sn arasında, Kapanış hızı 5 sn ile 15 sn arasında..

Windows XP: Güç yönetimi çok zayıf, daha yeni sayılabilecek bir pilim olmasına rağmen şarj edilmiş bir pili en fazla 2,30 saat kullanabiliyor.
Mac OS X : Güç yönetimi mükemmel, 5 saate kadar dayanıyor.

Windows XP: Suspend ve Hibernate geçiş zamanları Mac’e göre yavaş.
Mac OS X : Suspend ve Hibernate geçiş hızı aşağı yukarı ışık hızı değil tabii ki ama gerçekte çok hızlı.

Windows XP: Görsellik kısmı biraz göreceli lakin XP ve Vistayı birlikte ele alırsak , görsellik ayar düğmesini en üst düzeye getirdiğinizde ciddi bir kaynak tüketiyor ve bence karşılığını da vermiyor.
Mac OS X : Görsellik default olarak en üst düzeyde geliyor, bunu XP ile kıyaslamıyorum bile, Vista ile kıyaslayınca ise Vistaya oranla nerdeyse hiç kaynak tüketmeden maximum görsellik veriyor. Ekran geçişleri ikonlar ve masaüstü geçişleri müthiş.

Windows XP: Paket yöneticisi (Program installation) mükemmel.. Bir kaç tık ile eğitilemez bir geri zekalının bile program kurup (kullanmasına?) olanak sağlayacak düzeyde geliştirilmiş.
Mac OS X : Paket yöneticisi orta düzeyin üstünde.. Çoğu projenin Mac OS X desteği var. DMG dosyasını indiripbir kaç tık ile istediğiniz programı kolayca kurup kullanabiliyorsunuz. Lakin eğer kullanmak istediğiniz programın developerları mac os x için bir paket yapmamışsa işler biraz zorlaşabilir.

Windows XP: Firewall olarak Windows Güvenlik duvarı kullanıyor,
Mac OS X : IPFW isimli kurumsal firmaların tercih ettikleri ciddi bir firewall kolay bir kullanım arayüzü ile geliyor.

Windows XP: Msn Messenger, Gtalk vs gibi uygulamalar rahatça kullanılabiliyor. Görüntülü ve Sesli meeting yapılabiliyor.
Mac OS X : Aynı programlar ve daha fazla protokol desteği ile kullanılabiliyor.

Windows XP: Cisco VPN ile Remote Desktop Connection kullanarak şirkette ki bilgisayarıma bağlanıp DotNet C# projelerimi geliştiriyordum.
Mac OS X : Aynı şekilde Mac OS X üzerinden de şirketle ilgili Dot Net C# kodu yazacağım zaman VPN ile RDC kullanarak şirkete bağlanıp rahatça işlerimi halledebiliyorum.

Windows XP: iTunes ile iPhone Syncronizasyon’umu yapıyordum.
Mac OS X : iTunes zaten Apple’ın ürünü,

Windows XP: Delphi ile kod geliştirebiliyordum, ama artık Delphi devri sona erdi gibi. Özel projelerde DotNet veya Java tercih ediyorum. Tüm bunların hepsini çalıştırabiliyor.
Mac OS X : Bu kısımda biraz kısıtlanıyoruz, Enver’in de Linux listesinde yazdığı gibi Windows kod geliştirmek için iyi bir platform. Eğer kod geliştiricisi iseniz tercihlerinizi kullandığınız platforma göre yapmanız gerekebilir. Burada kod geliştiricisi olarak benim tercihim de aslında biraz belli.. Evden yapacağım bir proje ise Java veya PHP tercih ediyorum. Yok ille de yazacağım program windows platformunda çalışmalı ise şirket bilgisayarıma bağlanıp orda kurulu olan Delphi, DotNet ~ dillerinden birinde işimi rahatça halledebiliyorum. Sonuç olarak Mac OS X bu anlamda biraz eksik..

Windows XP: Müzik dinleme, Film izleme ve daha bir sürü multimedya işimi rahatça halledebiliyorum.
Mac OS X : Multimedya konusunda Mac OS X bir kaç adım önde diyebilirim.

Windows XP: Firefox ve IE kullanarak internette fink atıyordum… Tabii bazı sitelere girdiğimde ekstra açılan pencerelerin virüsleriyle canımı yakmasını saymazsak.
Mac OS X : Burada ise Firefox ve Safari (daha çok Safari) ile o site senin bu site benim rahatca gezebiliyorum… Sitelerin içine gömülmüş bazı JS böcekleri de pek canımı yakamıyor açıkçası… Sadece insanlara bulaşabilen bir mikrobun makinanın üstüne düşmesi gibi oluyor..

Windows XP: Oldukça yavaş..
Mac OS X : Çok hızlı..

Sonuç olarak Mac OS X her alanda ihtiyacımı karşılıyor şimdilik… ve MacBook üzerinde müthiş çalışıyor.

Sevgiler..
this post writed on the Mac OS

işte hayatın tam da burasındayız; önümüz ardımız uçurum, seçeceğimiz yolu bulamıyoruz. dante�den de umut kalmadı, bunu söyleyebilirim açıkça… belki yeniden babamın oğlu olabilirim, ondan harçlık alır, okula giderim. yolsuz kaldığımda kitap parası isterim, yaşam hakkında ahkam keserim, bilgiçlik taslarım. o yine bana güler yeşil gözleriyle, beni incitmez, bana başıma gelecek orospulukları anlatmaz; �bu hayat senin götünü kemirecek evladım, aklına mukayyet ol� demez, diyemez… �her şeyi bana sen öğretirdin, en zorlarını niye atladın baba?!� diye sormak için çok geç. gidecek yerim yok, kimseyle paylaşacak bir fikrim yok artık. dante gibi ortasındayım ömrün, b.k gibiyim.

Amerikalılar bu konuda çok titizler, istedikleri programda size kullanıcı düzeyini söyleyip sizden ona göre program istiyorlar… mesela bi kaç yıl önce Chicago’da ki bir depo için buradan kod yazmıştım. proje el bilgisayarları ile yapılan depo işlemlerini alıp muhasebe programlarına aktaran bir ara yazılımdı. bana gelen analizlerin sonunda şöyle bir not, “proje en bilgisiz kullanıcıya göre hazırlanacak” . peki deyip programın teslim halinde küçük bir ekran ve ekran üzerinde üç tane kocaman buton vardı… “SEND” , “RECEİVE”, “EXİT”… programın hepsi bu..

Türkiye’de hazırlanan çeşitli firmaların hazırladığı çeşitli yazılımlara bakıyorum da, (buna bazen ben de dahilim “biraz özeleştiri”) “user friendly” yani “kullanıcının kankasıyız, daha akşam birlikte içtik” tarzı programlama çok zayıf. bunun başlıca sebeplerinden elbette programcı kitlesinin bilgisayar ve teknik konularla fazla haşır neşir olarak, biraz daha ileriye götüreyim bazen asosyal olması. tabii ki tek sebep(ler) bunlar değil, bunlara bir yazılım projesinde olması gereken başlıca ana birimlerin olmaması en temel sebep. bu başlıca birimleri “ilk akla gelenler” şeklinde şöyle sıralayabiliriz.

1 – Veritabanı tasarım,
2- Arayüz Tasarım,
3- Analizci
4- Programcı
5- Testci

bir bilgisayar programının kullanıcı dostu olmasında en az etkisi olacak kişi Programcı gibi görünüyor ki aslında şu birimlerin hepsi kurulduğunda gerçekten de öyle. Programcı sadece ondan istenen fonksiyonu prosedur’u yazar ve görevi orada biter. çoğu zaman yazdığı kodun nerede kullanılacağını bile bilmez. (bkz: micro$oft) tabi bu katmanda bir yazılım, yazılımın maliyetini katlayarak artıracaktır. genellikle de maliyet Türkiye gibi biryerde herşey olduğu için yazılım katmanımız en dip seviyelerde geziyor. (Not: bir kaç yazılım firmasını bunun dışında tutuyorum.) Türkiye gibi bir yerde CMMI , “Extreme Programming” yapan bir kaç firma olduğu inanılır gibi değil. “Capability Maturity Model Integration” bu katmanda 5. level programlama yapan bir firma ve Türkiye’de. Ancak tabii bu firma askeri yazılımlar yapıyor ve tabii maliyetler konusunda çok da sıkıntı yaşamıyor…

Ama ve lakin dediğim gibi bu işler herşeyden önce maliyet. bu maliyetleri karşılayamadığımız için yukarıda saydığım tüm birimlerin işini tek kişi üzerine yığıyor ve o adamdan “User Friendly” program yazmasını bekliyoruz.. Bu da işin ayrı bir bakış açısı tabii… Daha programcı bir projeyi tam bitirmemişken Patron ordan yeni bir dosya ile kapınızı çalar.. o sırada “e patron şu an ki projede kullanıcılar daha rahat etsin diye arayüzleri elden geçiriyorum” dediğinde muhtemelen o programcıya kapı görünecektir ya da istemediği bazı polemiklerin içine girmek zorunda kalacaktır…

Son olarak toparlamak gerekirse bu işler her ne kadar kapitalizm ile doğru orantılı olarak ilerlese de belki bizler Türk Programcılar biraz daha üzerimize yük alıp, belki bazen yorulup bu sektörü daha ileriye götürmemiz gerekiyor. kısıtlı şartlarla yapılabileceğin en iyisini yapmamız gerek. en azından birgün program ihracatı.. kimbilir şimdi hayal yarın için atılmış küçük bir adım….

taşlarınızı en rasyonel yere oynayın ve arkanıza yaslanıp izleyin.. zafer sizindir!

sarışın,
esmer çok güzel kızlar vardı bölümde, tabii bunun yanında çirkinler de!
sonra onların peşinde koşan çeşitli illerden gelmiş kardeşlerimiz…
ben
hep bunun ve buna benzer sosyal ne varsa herşeyin dışına attım
kendimi… onlar benim için rakiptiler, bunun belki de hiçbir zaman
farkında olmadılar ama benim için hepsi öyleydiler…

Farkında değildiler çünkü onların amaçları ile benim amaçlarım çok farklıydı. benim en büyük amacım okul bittiğinde sağlam bir programcı olup kendi ayaklarım üzerinde durabilmekken onların en büyük amaçları ise dersleri başarı ile geçip evlerine yıldızlı karneler götürmekti.

“Programcılık”
ile ilgisi olmayan derslerin hemen hepsinde nerdeyse tamamen silik bir
öğrenciydim, çünkü tarih, edebiyat ya da ingilizce umrumda değildi tek derdim, programlama dillerini öğrenebilmekti. amacım sadece öğrenmek olduğu için ilk zamanlar programlama derslerinde de biraz
zorlanmıştım. ilk Qbasic sınavımı hatırlıyorum da, herkes 60-70
civarında alırken ben sadece 40 alabilmiştim. toplam 5 soru vardı
soruların hepsi 20′şer puan ve ben sınavda sadece 2 soru cevaplamıştım.
3. sorunun başlığını atıp tam çözümünü düşünüp yazacakken Mustafa
hoca’nın başımda dikildiğini farketmiştim. süre dolmuştu. ben sınav
süresinde sadece iki soru yaparken diğerlerinin tüm soruları cevaplayabilmesi
beni bir süre düşündürmüştü ki ilerleyen zamanda anlayacağım acı
gerçek, insanlar programlama dersinde, programcı olmak için temel
derlerden birinde kendilerine hayatlarında hiçkimsenin yapamayacağı
kadar büyük bir kötülüğü yapmalarıydı. yaptıkları hocanın daha önce
derslerde örnek olarak gösterdiği program parçacıklarını ezberleyip
sınavdan geçmekti.

sonra diğer arkadaşlarımın bu durumunu
öğrendiğimde o dersten o puanla kaldığım için hiç pişman olmamıştım.
kaybeden ben değildim kesinlikle onlardı. yapmam gerekeni biliyordum. sonuçta problemleri çözmekle ilgili bir
sorunum yoktu. ezber yapmak kesinlikle bana göre değildi. yapmam
gereken tek şey, problem çözüm süremi hızlandırmaktı. ve tabii kağıda
aktarma hızımı da. 1. sınıfın 2. dönemindeydik. ve ben bütün
programlama derslerinden iyi notlarla geçmeyi başarmıştım.

allahtan
yalnız değildim, benim gibi düşünen (bir elin parmaklarını geçmeyecek
kadar) arkadaşım vardı. hocalar tarafından da fişlenmiştik zaten. ama
kötü anlamda değil.

o arkadaşlarla en ortak noktamız, okulu
bitirmek gibi bir derdimizin olmamasıydı. biliyorduk ki o okul öyle ya da böyle
bir şekilde bitecekti. önemli olan okuldan örgün olarak ayrıldığımızda
piyasada bizi bekleyen tek dişi kalmış canavarlarla ne şekilde mücadele
edeceğimizdi..

bazen bu arkadaşlarla oturup zil zurna içerdik,
peki içerken muhabbetimiz ne olurdu? okulda ki sarışınlar ya da
esmerler umrumuzda değildi, tek derdimiz bilgisayar programcılığıydı,
hepimiz konuşturmalıydık bilgisayarı. bilgisayardan konuşmalıydık
sürekli. “borland delphi install shield” kullanmak delikanlı
programcıyı bozar mıydı? yoksa akıllı programcı gereksiz kod yazmaz
“install shield” ‘i hazır olarak kullanır geçer miydi? sonra “install
shield” e içelim bu kadehimizi de deyip rakılarımızı yenilerdik…

sonra o günlerimiz hırsla , kim daha güzel programlar yazdı derken geçip
gitti ve yollarımız ayrıldı… çoğumuzun okulu bitmedi ama örgün olarak
okulla ilişiğimiz kesildiği için iş hayatına hemen atılmıştık, murat
izmirde kendi şirketini kurmuş, ben mezun olmamdan daha bir hafta
geçmeden istanbulda bir şirkette işe başlamıştım.

o ezberci arkadaşlar mı ne oldu? onların çoğu bildiğim kadarıyla sonradan aslında
programcılığı çok fazla sevmediklerini anlayıp başka mesleklerde
şanslarını denemeye karar vermişler… ve bildiğim kadarıyla bizim 4 yılda zorlayarak bitirdiğimiz üniversiteyi onlar 2 yılda şak diye bitirmişler… hayat işte ne yaparsın

diyeceğim o ki, bu hayatta bişey olmak kolay değil, enver’in dediği gibi biraz kanırtmak lazım..