Sabaha karşıydı, buralarda kapı pencere açık yatıyoruz, çok sıcak.. sesler gelmeye başladı rahatsız oldum, gidip balkon kapısını kapatayım ve sessizce öğleye kadar uyuyayım demiştim, yataktan kalktım, balkon kapısına kadar gittim, kapı kolunu tutup kapattığımı hatırlıyorum en son…

Sonra derin bir boşluk… annem ve babam diğer odadalar, o kadar düşüşümü falan hiç duymamışlar…Oysa düşerken yatağın kearına belim çarpmış , bir karış moruk var, kolum nereye çarmışsa hala acıyor, allahtan bir yerimi kırmamışım.

Gözlerimi açtığımda “abla abla” diye bağırmaya başladım… neden böyle bağırdığım hakkında hiç bir fikrim yok, neden abla dediğim.. küçük yaşlarda ablamla yalnız yaşamışlığımızın bıraktığı izler midir nedir?…

Yerdeyim, belimde ve kolumda şiddetli bir ağrı var, yatağa baktım, kendime geldiğim anda yataktan düştüğümü sandım, kalkıp yatağa geçtim ama belimdeki moruğu görünce yataktan düşerek böle bişey yapamayacağımı farkettim, gözüm kapıya gitti, o anda son anı hatırladım ve ne olduğunu yavaş yavaş aymaya başladım, daha önce hiç bayılmayınca ve bayıldıktan sonra kendi başına ayılınca insan durumun ne olduğunu anlamakta gerçekten zorlanıyor…

Zihnimde ki son anı, kapı kolunu tutuşumdu, artık anlamıştım, bayılmışım ve yere düşerken belimi yatak kenarına çarpmışım.

Kahvaltı etmeden önce aile fertlerine anlattım böle böle oldu diye çocuklar merakla gelip belime baktı babam bi daha yataktan kalkma dedi , (nasıl yani?) neyse… şimdilik iyiyiz, kan değerlerim baya bir düştü ondan oldu muhtemelen..

Bu da böyle bir anı olarak arşivde yerini alsın…