Mide kanserliler klübüne yeni üye kaydettik!

İki gün önce aldığım bir email beni bir yandan üzerken diğer yandan da sevindirdi. Blogumu okuyan yeni bir mide kanseri hastası göndermişti emaili ve email izmirden doğru geliyordu, mide kanserine yeni yakalanmış, hayatının baharında bir matematik öğretmeni bayandan. 28 yaşında ve hayata gülümsemek dışında günahı yoktu belki de. Başka bir yazımda ya da bir yerlerde demiş miydim? , demediysem şimdi diyorum hayat adaletsiz gibi bazen.

Ertesi gün telefonla konuştuk, izmirde esnaf bir ailenin kızıydı, işine ve öğrencilerine 6 ay gibi bir süreliğine veda etmiş, şimdi 4 Ocak 2010 tarihinde başlayacak kemoterapilerinin nasıl geçeceğini merak ederek gün sayıyor. Bildiğim ne varsa, ne yaşadıysam anlattım ona. Bir de ondan bir resimle birlikte hikayesini yazıp bana göndermesini istedim, işte o’nun hikayesi, tek bir hecesine bile dokunmadan;

“hikayem çok gerilere yıllar öncesine dayanıyor aslında…yıllarca midemin bana yaptığı oyunlarla savaştım…kimi zaman yanma hissiyle arıza çıkarıyordu,kimi zaman başka sorunlar…doktora gittim yıllar önce gastrit deyip yollamıştı o zaman doktor..tabi büyük şikayetlerimde yoktu aslında…zaman geçti şikayetler değişmmeye başladı…artık çok çabuk doyuyordum…az yemek yiyordum..hatta arkadaşların biçok espirisine maruz kalmaya başlamıştım…az yememle meşur olmuştum…fakat teneffüslerde sürekli elimde sütle dolaşmamda öğrencilerimin benle şakalaşmalarına neden oluyordu…artık anlamıştım bişeylerin yolunda gitmediğini…bir daha doktora gitmeye kara vermiştim…her randevu alışımda bir bahane ile gitmekten vazgeçiyorum….çünkü endoskopi yapılmasına karar verilmişti… Read the rest of this entry »

Bu yazıyı kim ne yaşar, nasıl yaşar ya da kim neyi nasıl yapmalı diye yazmayacağım! Bu yazıda gene çoğu zaman yaptığım gibi kendi yaşadıklarım üzerinden başıma gelenleri anlatarak vermek istediğim mesajı okuyucuya ulaştırmaya çalışacağım.

2007 Yılının ağustos sonları, her sabah yaptığım gibi işe gittim ve çalışmaya başladım, bazı sağlık sorunlarımdan dolayı hastaneye gitmem gerekiyordu, yöneticimden 2 saat izin isteyip hastaneye gittim, 2 saat! hastaneye gidip gelip çalışmaya devam edecektim…

2 Saat… Read the rest of this entry »

Başımın altında neden bu kadar çok yastık var? ama ben sevmemki birden fazla yastıkla uyumayı, hem canım da yanıyor, bir saniye gene hastalanmış olamam.

Neredeyim?

Kafamı hafifçe kaldırıp bakıyorum, oda tamamen karanlık değil, hayatım boyunca karanlık odada uyumayı sevmedim hep bir gece lambası ile uyudum ya da televizyonu açık unutarak. Odadaki nesneleri seçecek kadar aydınlık ve tam karşımda iki tane ayna duruyor, kendimi görüyorum aynada, sonra karşıya bakıyorum, gardrop ve pencere bir de dikili duran ütü masam. Geniş odamda çok fazla eşya yok.

Evet evimde, odamdayım.

Tekrar kendime dönüyorum, peki bana ne oldu bu canımın yanması da nedir? ve karnımda duran sıcak torba…

Sonra hatırlamaya başlıyorum… Read the rest of this entry »

.

…. Bunca acıya rağmen o kadar tatlı bir uyku çağırıyordu ki beni bu aldatmacaya kanmamalıydım. Farkındaydım, bıraksaydım bedenimi kuşkusuz orada sonsuz uykuya dalacaktım. Beynim yavaşça debeleniyordu: “ Davut kalk! …….

Read the rest of this entry »

Bu yazımda bir ameliyat öyküsünü anlatacağım dilim döndükçe..

Hayatınızda hiç ameliyat oldunuz mu? Ben olmamıştım ve ne olduğunu hiç ama hiç bilmiyordum, aslında bilmek de istemiyordum. Öyle güzel bir hayatım vardı ki, hastaneye düşüp kanser olacağımı öğrenmek ve hatta üzerine birinin gelip “iki saat içinde ameliyathaneyi hazırlayın, ameliyat ediyoruz” diyebileceği aklımın ucundan bile geçmezdi..

Ama oldu! aklımın ucundan bile geçmeyen tüm bu şeyler bir anda olurverdi… hepsi teker teker ve birbirinin ardından sıralı olarak… Birinin soğukluğu daha vücudumu henüz tam olarak donduramamışken diğerinin buz gibi dokusu hücrelerime dokunuvermişti..

Bu ameliyatın hikayesi bir cuma öğleden sonrasında başlar, önce öğlen vaktiydi, saat 12 gibiydi sanırım… Doktor hızlıca girdi kapıdan yanında bir hemşireyle… buraya bir parantez (

… çok sonraları o gün amerikan hastanesinin 5B bölümünde ki hemşirelerden biriyle özel olarak konuşma fırsatım oldu -tamam kızı kahvaltı için ayarttım- çıktık konuştuk ve o gün ben oda da beklerken hemşirelerin bulundauğu desk’te gelişenleri anlattı bana… hemşirenin ağzından doktor’un bana kanser olduğumu söylediğinden önce ki 15 dakika;

Read the rest of this entry »

Evet kulağa komik geliyor farkındayım ama durum gerçekten böyle. Kanser hücreleri glikoz ile besleniyor, seviyor artık ne derseniz.. Bundan yola çıkarak kanser hastalığının ameliyat edilemediği ve biopsi yapılamadığı durumlarda tespit edilmesi gerçekten çok zor.

İşte böyle durumlarda PET-CT denilen bir radyasyon grafisi var. Nedir ne değildir şeklinde değil de kendi başımdan geçen şekilde anlatırsam sanırım daha iyi olur…

Bu PET-CT çekiminin ücreti halk standardı bir klinikte yaklaşık 3000-5000 TL arasında, hal böyle olunca SSK önüne gelene PET-CT çekilmesine izin vermiyor. Eğer PET-CT çekimi olacaksa öncelikle doktorunuzun bunu isteyen bir yazı yazması gerekiyor.

Read the rest of this entry »

İnsan bir hafta içinde bu kadar çok şey yaşayınca cümlenin neresinden girişeceğini bilemiyormuş.. aslında özet olarak artık ben bir kanser hastasıyım.. ya da şöyle söylemek daha doğrudur; “artık ben kanser ile mücadele eden biriyim.”

evet KANSER…

bunu sorgulamıyor, yargılamıyorum.. bu genç yaşımda böyle bir hastalığa yakalandıysam bunun da bir sebebi vardır diyorum ve Allah’a inanan biri olarak ondan gelen herşey kabulümdür, bu benim için bir imtihandır deyip savaşıma devam ediyorum… bundan sonra belki yaşadıklarım , yaşayacaklarım birilerine faydalı olur diye nereden başladım, nereye geldim, neler yapıyorum.. tüm bunları buraya yazacağım… 60 yaşıma gelip hayata ve yaşadığım kötü günlere nanik yaparken belki bunları biri okuyup faydalanacak belki bana bir anı olacak…

Read the rest of this entry »